De kracht van bloggen?

BlogPower.nl was van okt. 2010 tot okt. 2011 een platform over de kracht van het bloggen. Dit ontstond uit een combinatie van mijn werk en mijn (hobby) blog Knappers.nl.
......................................

Laatste reacties

Berichten per rubriek

Pagina's

Archief

Keuzes maken.

By John Knappers | oktober 10, 2011

BlogPower.nl wordt voorlopig geparkeerd. Een hobby moet liefst geen verplichtingen scheppen. Ik ken “broodbloggers” die met regelmaat verplicht hun stukjes posten. Dit zorgt voor herhalingen of het uitkauwen van bestaande concepten en komt de creativiteit niet ten goede. Nu ben ik geen broodblogger. Voor mijn lol houd ik twee weblogs bij. Knappers.nl al wat langer, vanuit mijn passie voor filosofie en interesse in de menselijke geest. BlogPower.nl is een ideetje wat later kwam; waarop ik schrijf over bloggen, sociale media, media in het algemeen en aanverwante zaken. Tevens ben ik een verwoed twitteraar geworden. Op Twitter hou ik van korte bochten en door de reacties raak ik zo geïnspireerd soms, dat ik dan op mijn blogs weer de langere bochten neem. Ideale combinatie. Microbloggen  op Twitter en macrobloggen op je weblog. Je deelt kennis, en vanuit dat delen en de reacties ontstaat er een prachtig leerproces.
BlogPower.nl is deels ook vanuit mijn werkervaringen ontstaan. Komende tijd echter, zal ik vanwege werk en andere plannen, wat minder op BlogPower te vinden zijn. Voor het laatste nieuws over bloggen en andere media-weetjes verwijs ik jullie daarom graag naar de diverse linkjes van bloggers en websites in de kolommen hier rechts. Zij nemen het graag even van mij over hoor! Geïnteresseerd in mijn eigen spinsels? Op mijn oude, trouwe platform Knappers.nl blog ik gewoon door dus.

Topics: Bloggen, Even wat anders, Sociale Media, Tips | 1 Comment »

Sociale media; wat doe ik er mee?

By John Knappers | september 9, 2011

Deze week zat ik met iemand wat te bomen over ons gebruik van de sociale media. Ieder doet dit natuurlijk op zijn eigen manier. Dat is ook het mooie; vrijheid, blijheid! Persoonlijk vind ik nog steeds Twitter het leukst. En doe ik ook het meest dus. Zou het komen omdat ik zoveel van “blauwe vogeltjes” hou? De IJSVOGEL, waar ik al eens de liefde aan heb verklaard…

Wat de sociale media betreft begeef ik mezelf momenteel op een 4-tal platformen:

1. Twitter: puur privé, geen zakelijk gedoe, lekker “ter lering en vermaak”. Heerlijk om met allerlei mensen van gedachten te wisselen, snel, losjes en veel humor. Gezellig! En vooral jezelf niet te serieus nemen.

2. FaceBook: puur privé ook. Goed medium om met vrienden, familie, collega’s contact te houden, die je niet dagelijks spreekt. Je kunt toch een beetje volgen van elkaar waar je mee bezig bent. Dit heb ik ook wat afgeschermd voor de rest van de wereld op internet trouwens.

3. LinkedIN: een krachtig zakelijk netwerk, wat ik ook grotendeels inzet voor mijn werk bij High Profile. Handig om elkaar te volgen, snel terug te vinden, en mensen en groepen met elkaar in contact te brengen. Soms ook prachtige discussie-plekken over specifieke vakgebieden en leerzaam om aan mee te doen.

4. GooglePlus: ik doe er al een tijdje aan mee, gewoon begonnen vanuit mijn interesse voor social media, internet en Google in het bijzonder. Op de één of andere manier heb ik er zelf nog niet veel mee. De belangrijkste reden is eigenlijk erg simpel. Voor mij zijn de sociale media vooral avond en weekend-dingen geworden, behalve Linkedin dan uiteraard. En in deze vrije tijd hang ik nogal eens lekker onderuit met de iPad op schoot. En dat is dus het probleem nog op dit moment: Google+ werkt gewoon nog niet lekker op de iPad. Ondanks de haken en ogen en kinderziektes die Google+ momenteel nog ondervindt, denk ik dat dit een netwerk wordt wat de komende jaren enorm succesvol gaat worden. In het begin zijn het vooral de beroepsmatig geinteresseerden onder ons, maar in de toekomst kunnen we van Google+ nog veel gaan verwachten. Ik voel het aan mijn water…

Kijk ik nu even terug naar genoemde platformen, dan vindt je mij het meeste op Twitter. Ik vind het leuk om te reageren op dagelijkse actualiteit. En wat me opvalt: ik roep liever wat ik denk of vind, dan te zeggen wat ik doe!
Hoeveel en hoe persoonlijk ik soms ook twitter, nog steeds stel ik wel een bepaalde grens. Dus waar ik precies naar toe ga, of wat ik allemaal doe, dat zul je me niet zo snel zien twitteren. Maar goed, dat is mijn manier, en iedereen doet het zoals hij/zij het zelf leuk vind. Elkaar inspireren, soms steunen, luisteren en het gewoon leuk vinden en er plezier in hebben, daar draait het toch allemaal om.

O ja, voor degene die zich afvraagt waarom HYVES er niet bij staat? Eind 2009 heb ik daarop digitaal zelfmoord gepleegd.

Topics: Even wat anders, Sociale Media | No Comments »

Google+, kortere link via Gplus/to

By John Knappers | juli 18, 2011

Voor degenen die mogelijk ook wat aan het experimenteren zijn met Google+ bij deze een handig tipje wellicht. (Een uitgebreidere blogpost over mijn ervaringen met G+ komt eraan, als ik mijn mening wat duidelijker kan bewoorden; ben er zelf nog maar een paar dagen mee aan het rommelen namelijk. Voorlopig deel ik mijn ervaringen nog maar even met de “uitverkoren” G-plussers; een verslag volgt later hier op mijn blog.) Bijgaande foto kwam ik tegen toen ik zocht op “afbeeldingen” en Google+. De link was me niet meteen duidelijk, maar de foto viel gewoon meteen op. Internet blijft een visueel medium, hiermee bewezen!

O ja, ik zou het bijna vergeten, de tip dus: Nadat je een Google profiel hebt aangemaakt moet je het voorlopig doen met een enorm lang id-nummer. Je paspoort en je rijbewijs opgeteld, en dan nog wat cijfers…. Wie dit gaat onthouden, heeft iets met cijfers!
Er is een site die je een kort ID geeft. De site is overigens niet van Google, en ik verwacht dat ze vast snel zelf met een vergelijkbare oplossing zullen komen.
Ga naar http://gplus.to/ en vul daar je (bij)naam in en het lange nummer uit je Google+ profiel. Vanzelf wordt er dan een (kortere) doorlink gemaakt naar: http://gplus.to/johnknappers

Topics: Sociale Media, Tips | No Comments »

Twitter wissel gemaakt

By John Knappers | juli 15, 2011

Even een berichtje voor de twitteraars onder jullie. De afgelopen tijd heb ik BlogPower.NL wat extra gepromoot door op twitter actief te zijn met het account @BlogPowerNL. De laatste tijd beviel me dit echter niet meer zo. Sowieso twitter ik met vlagen veel, en soms weer dagen niet. Daarnaast kreeg ik het idee dat men je met de naam @BlogPowerNL toch snel als een bedrijf of instantie ziet, terwijl ik met allebei mijn blogs niets te winnen of verdienen heb. Het is puur een hobby die mij kennis verstrekt. En dat is weer handig als je als media-adviseur en accountmanager bij een internet-bedrijf werkt.
Maar goed, omdat ik puur op persoonlijke titel twitter, en liefst niet direct over mijn werk, heb ik vandaag de accounts omgegooid. @BlogPowerNL hou ik puur nog, om wellicht in de toekomst de blogposts mee te melden, maar heb ik dus nu omgewisseld met het account van mijn eigen naam.
Wil je met mij twitteren? Je vindt me vanaf nu op @JohnKnappers.

Topics: Bloggen | 1 Comment »

BlogPower vind je overal

By John Knappers | juni 25, 2011

Wegens omstandigheden, is het momenteel op BlogPower.nl wat rustiger dan je gewend bent. Dit heeft te maken met mijn werk, mijn andere blog, het schrijven van een boek, en andere (leuke) dingen. Een mens kan niet overal tegelijk zijn.
Wil jij ondertussen op de hoogte blijven over onderwerpen als bloggen, social media, internetmarketing en alle andere topics die je hier normaal vindt, neem dan eens een kijkje op de blogs en sites die worden genoemd in de rechterkolom.
Echte “BlogPower” is overal te vinden namelijk!
Veel leesplezier, en tot ineens. Groet, John Knappers.

Topics: Bloggen, Even wat anders, Internet, Tips | No Comments »

Jij twittert, dus jij blogt!

By John Knappers | mei 29, 2011

Jij Twittert, dus jij Blogt!  Ehhh … ?
Laatst zei iemand op Twitter: “Ik ben geen blogger, ik zit wel af en toe op twitter.” Feitelijk onjuist. Wie zich verdiept in de achtergrond en het ontstaan van Twitter, ontdekt vrij snel dat Twitter in 2006 is opgericht door Obvious Corp. Zij wonnen met hun site Odeo de South by Southwest Award in 2007 binnen de categorie “blog”. Het bloggen zoals we het nu kennen noemen we tegenwoordig macrobloggen. Twitter is een vorm van microbloggen. Kortom: wie Twittert is dus ook een blogger!

Persoonlijk vind ik twitteren leuk voor het op een andere manier vergaren van kennis en het snel verspreiden van informatie. En ook gewoon omdat het interactief is, en je scherp houdt. Zodra ik wat dieper ergens wil ingaan, voldoet Twitter voor mij niet meer. De 140 tekens zijn dan te beperkt en op dat moment is het als schrijver toch handig om een blog achter de hand te hebben. De combinatie “ouderwets” bloggen en Twitter bevalt me dan ook prima.

Bron van deel van deze informatie: Wikipedia
Voor de Twitteraars, je kunt me vinden @BlogPowerNL

Topics: Bloggen, Even wat anders, Sociale Media | No Comments »

Hoe begin jij jouw dag online?

By John Knappers | mei 15, 2011

Hoe begin jij jouw dag online?

Vandaag kwam ik als twitteraar weer even op de website van DutchCowboys.nl. Even kijken wat er geschreven is op hun weblog over (zoals ze het zelf benoemen) “Internet, Web 2.0, Social Media, Search, Social Networking, Twitter, Facebook and Interactive Marketing.”
Er stond een poll vermeld, waarbij de vraag luidde:  Hoe begin jij je dag online?
Omdat er inmiddels al meer dan 2000 mensen gestemd hadden, die, toch allemaal iets met social media hebben, dacht ik, even kijken wat de cijfers zijn. Meteen kwam ik erachter dat ik zelf in dit geval eens geen uitzondering ben, omdat ik namelijk meteen koost voor Email. Hieronder even de cijfers tot vandaag. Voor het gemak heb ik ze even op de juiste volgorde gezet.

Totaal aantal stemmen: 2180
• eMail – 40% (862)
• Nieuws – 17% (368)
• Twitter – 15% (323)
• Facebook – 15% (322)
• Hyves – 5% (113)
• anders – 5% (100)
• Google – 4% (92)

Opgeteld komen we overigens uit op 101%, maar ja, dat komt vast door een afronding die we de Cowboys niet kwalijk nemen. Met dank aan de bron: DutchCowboys.nl

In januari vroeg ik mij nog af of we in 2020 nog emailen. Daarover toen:
www.blogpower.nl/2011/01/mailen-we-nog-in-2020/

Topics: Even wat anders, Internet | 2 Comments »

Wie is hier de moordenaar?

By John Knappers | mei 8, 2011

Vorige maand schoot een jongeman in Alphen aan de Rijn 6 mensen dood. Verschrikkelijk. Of je het nu wilde of niet, het nieuws kon je niet ontgaan. Alle media doken er bovenop. Ook de nieuwe media. Variërend van professionele journalisten tot burgers, bloggers en twitteraars. Iedereen heeft dan ook meteen een mening klaar. Zelfs nog voor dat er door politie en justitie officiële mededelingen werden gedaan, waren er al mensen die exact konden vertellen waarom deze jongeman dit gedaan had. Wat hem tot deze wanhoopsdaad had gedreven.

En natuurlijk moeten we ook altijd iemand de schuld geven, ja, dat doen we graag. Er werd gewezen naar de ouders, naar artsen, naar de jongeman, en uiteindelijk naar een ziekte. De jongeman noem ik niet, want, denk er eens over na. Het had ook uw kind geweest kunnen zijn. Uw buurjongen. Die als jongeman in een depressieve toestand is geraakt. Daardoor zijn baan is kwijtgeraakt, door niemand meer voor vol wordt aangezien. Naar hulp zoekt, maar dit niet op tijd krijgt. Omdat we in een maatschappij leven waar politici vinden dat onze geestelijke gezondheidszorg winstgevend moet zijn. Dus waar we met wachtlijsten werken, en mensen niet op tijd een juiste diagnose kunnen krijgen en dus niet op tijd een behandeling kunnen ontvangen. Wanneer dan blijkt dat iemand de ziekte schizofrenie heeft ontwikkeld, maar niet op tijd de juiste medicatie en therapie ontvangt, dan raakt zo iemand steeds meer in een verwarde toestand.

Ja, en natuurlijk wisten onze “professionele” journalisten, na 1 dag al, zonder ooit voor psychiater te hebben gestudeerd, dat de jongen in een psychose was geraakt. En daardoor uiteindelijk tot deze wanhoopsdaad was geraakt. Ja, want als dit je overkomt, dan kun je een moord plegen. Sommige niet nadenkende (hufterige) journalisten en bloggers, die al binnen een dag met dit soort uitspraken komen (los van of ze correct zijn) bezigen zich van een stigmatiserend taalgebruik, waar de honden geen brood van lusten. Ze kwetsen nodeloos, duizenden mensen, die ook wel eens in hun leven in een psychose of anderszins hallucinerende toestand zijn geraakt, maar nog nooit een vlieg hebben kwaad gedaan. Met hun pen oordelen ze zo scherp, daar hoeft geen verder onderzoek meer aan te pas te komen.

Wat het verdere effect van al hun schijfsels is, ach, waarom zouden er bij stil staan. Nee, beste journalisten, neem nog maar een borrel, na je welgeschreven tekst, waarin je denkt de waarheid achter ieder pijnlijk relaas te kunnen kennen. En wellicht neem je nog een borrel meer, want het moet vast niet meevallen om mensen te kwetsen. Stap daarna lekker in je auto, en ga deelnemen aan het drukke verkeer. Als ze jou dan een keer dronken achter je stuur vandaan trekken, mag ik jou dan een moordenaar noemen. Want … Iedere dronken bestuurder rijdt toch mensen dood? Of is dat te generaliserend? Nee, dat mag ik niet zeggen. Want jij bent waarheidzoeker hè. Tja, da’s waar ook.

(dit “boze” blogje is doorgeplaatst vanuit mijn persoonlijke blog www.knappers.nl)

Topics: Columns, Even wat anders, Journalistiek, Sociale Media | 4 Comments »

Het Twitter Follow-Unfollow Timereffect

By John Knappers | mei 5, 2011

Het Twitter Follow-Unfollow Timereffect
Gastblog, door Mark Bastiaans, blogger op www.reclamepraat.nl

Twitter is een prachtig medium om nieuwe en interessante mensen te leren kennen. Op een eenvoudige wijze kun je converseren, ideeën uitwisselen, kennis opdoen. Iedere dag verrijk ik mijn vriendenkring met nieuwe tweeps. Daarvoor stuurt Twitter mij automatische notificaties wie mij is gaan volgen.
Nu moet ik toegeven dat ik mijn account niet op automatisch terugvolgen heb gezet. Dus van mijn kant gebeurt er niet direct zoveel. Inmiddels herken je snel wie blijft volgen en wie afhaakt. Mijn twitternaam @myjoydy klinkt nogal Engels, dus daar trek ik ook veel buitenlanders mee aan. In de tussentijd ga ik lekker door met mijn Twittergedrag, de ene dag voor sommigen irritant veel, de andere dag door drukte minder. Ergens moet je prioriteiten stellen, zal ik maar zeggen.
In het verleden heb ik een keer de “unfollow” dienst van Twunfollow aangezet. In mijn startperiode doorliep ik een fase dat ik hier veel meer mee bezig was. Nu kijk ik daar verder niet meer naar om, de dienst draait verder en stuurt notificaties wie mij ontvolgt. Nice to know, maar in feite nutteloze informatie. En toch… Op de een of andere manier wil ik het weten, dus lees ik toch snel de mail. Is het die bevestiging over de inschatting van wie blijft of afhaakt? Wil ik me zelf toespreken met “Zie je wel”, “Dacht ik al”.

Maar waarom dit verhaal over follow-unfollow?
Twunfollow geeft niet alleen aan wanneer iemand mij ontvolgt, maar ook de startdatum van volgen. En daar zit hem dus de kneep! Wat blijkt, de meeste nieuwe volgers ontvolgen weer binnen 3 dagen. Alsof de klok erop gelijk staat. Ik vraag me af of je bij het volgen dan een wekker aanzet die na drie dagen afgaat om het ontvolgsignaal te luiden. Als je actief bent met volgen, dan staat je kamer dus vol met wekkers en timers.

Waarom ontvolgen?
Ik kan me niet aan de indruk ontrekken dat deze tweeps gebruik maken van een follow-unfollow dienst. Dit soort tools (meestal betaald) zoeken naar profielen die jij opgeeft. Daarbij kun je aangeven dat ze bij niet terugvolgen moeten ontvolgen. Dergelijke tools zijn erop gebaseerd dat de meeste tweeps automatisch terugvolgen.

Wat is dan het doel?
In mijn ogen zijn deze tweeps meer op zoek naar de grote getallen waarmee ze kunnen claimen: “Kijk eens hoeveel volgers ik heb”. “Hoe meer volgers, hoe meer invloed ik heb” zal misschien de achterliggende gedachte zijn. Aantallen zijn voor mij geen maatstaf, maar voor anderen blijkbaar dus wel. Het volgen voor de aantallen vind ik eigenlijk jammer voor dit medium. De kracht zit in de connectie, in wat je er zelf inbrengt en wat je er daarmee uit kunt halen. Mijn Twittervrienden hebben allen hun eigen “tone-of-voice” die mij aanspreekt en boeit. Voor het terugvolgen kijk ik vaak naar de bio en de verzonden tweets. Bestaat er een match qua passie en interessegebied? Op basis van deze splitseconde impressie onderneem ik actie. Maar dan ontvolg ik niet binnen 3 dagen, ik zet geen timer aan. Ik volg hun tweets en ga de dialoog aan.

Is dit dan de algemene en enige oplossing?
Nee, niet iedereen zal het zo doen of willen. Voor mezelf heb ik hierin een balans gevonden om mijn eigen Twitternetwerk op te bouwen en daarmee te voorzien van kwaliteit. Althans mijn perceptie van kwaliteit. Dan maar minder volgers, maar wel tweeps met wie ik graag “connect”.

Dus bepaal je eigen keuze en maatstaven om iemand te volgen, maar vergeet het timereffect want dat doet afbreuk aan het medium. Maar dit zijn mijn eigen mijmeringen en constateringen rondom het volgen-ontvolgen. Natuurlijk ben ik geïnteresseerd of jullie dit ook zo ervaren. Of dat ik de plank volledig mis sla?
P.S. Wil je toch je twittervolgers naar grotere aantallen brengen, dan kun je gebruik maken van enkele diensten (betaald) als Twittervolgers, Tweetattacks of Tweetadder.

Deze “gastblogpost” is geschreven door Mark Bastiaans. Mark is marketeer, gespecialiseerd in Digitale en Sociale Media, Reclame en Communicatie. Actieve twitteraar en blogger op Reclamepraat.nl

Topics: Gastblogs, Sociale Media | 4 Comments »

“Me, myself and I” door Sharp Ben

By John Knappers | april 26, 2011

Eénmalig: Me, myself and I
(gastblog door Sharp Ben)

Er is een spreekwoord dat zegt: “aan jezelf herken je de ander”. Wanneer ik voor het eerst een blog bezoek, ga ik altijd op zoek naar de persoon achter de blog. Kwestie van een en ander te kunnen kaderen. Als dat spreekwoord ook voor jou opgaat, beste lezer, dan heb je bij het lezen van deze blog vermoedelijk een probleem. Wie op zoek gaat naar de man achter Handikri(bbels) en daarvoor een beroep wil doen  op personalia allerhande is eraan voor de moeite. Trouwens, het is nog maar de vraag of dergelijke personalia ook daadwerkelijk iets toevoegen aan deze blog. Als het goed is, kan je je immers een beeld vormen aan de hand van de stukjes die hier verschijnen. Of dat gevormde beeld dan strookt met de werkelijkheid, dat valt nog te bezien. Maar is dat eigenlijk wel belangrijk?
Wanneer ik het over mijn persoonlijk leven heb, dan kom ik al zeer snel bij mijn handicap terecht. Of ik dat nu wil of niet. Het kan/mag je verbazen dat een zo prominent kenmerk van mijn persoonlijkheid zo moeizaam tot in mijn schrijfsels doordringt. Die handicap is immers zeer goed zichtbaar en alomtegenwoordig. Niet altijd even makkelijk in deze tijden waarin alles en iedereen er gelikt, jong en fris moeten uitzien en vooral perfect moet kunnen functioneren. Ik wil hier enkel kwijt dat ik mij omwille van die handicap permanent voortbeweeg door middel van een elektrische rolstoel, en ik voor zowat iedere activiteit in het dagelijks leven hulp nodig heb.

Ja, de handicap is ernstig; en ja, die handicap heeft bij momenten  gigantische consequenties in mijn persoonlijk leven; en ja, dat is niet altijd even gemakkelijk. Maar aan de andere kant: ik heb het enorme geluk in België geboren te zijn met zijn uitgebreide en eindeloos commaneukende sociale zekerheidssysteem, en de almaar voortschrijdende technologische vooruitgang die maakt dat zo’n zware handicap al bij al nog leefbaar is. Laat me een twintigtal jaar vroeger geboren worden, een paar 1000 km zuidelijker en het plaatje had er compleet anders kunnen uitzien.  Om maar te zeggen dat er mensen zijn die er veel slechter aan toe zijn dan ik.
Dus neen, ik hoef geen medelijden en nee ik veeg mijn handicap niet onder de mat, en nee, ik schaam mij niet om mijn handicap. Ik probeer er simpelweg mee te leven. En het lukt aardig, dank u!
Waar ik het in het dagelijks leven het moeilijkste mee heb? Één ding is zeker het is niet mijn handicap op zich. Daar valt zoals gezegd goed mee te leven. Het eindeloze plannen – van minuut tot minuut soms – en de ridicule, commaneukerij van de subsidiërende overheid, die neem ik er ook nog wel bij.
De reacties van medeburgers op mijn handicap dat is een ander paar mouwen. Hier wordt duidelijk dat we in een wereld leven waar perceptie en de eerste indruk allesbepalend is. En wie dacht dat de vooroordelen jegens gehandicapten anno 2011 wel verdwenen zouden zijn, die is eraan voor de moeite. Blijkbaar is het feit dat ik mij door middel van vier wielen voortbeweeg en mij op een hoogte van anderhalve meter boven de grond bevindt voor velen van u een alibi voor pedant, infantiel en betuttelend en kleinerend gedrag jegens mijn persoon. Verder kijken dan de neus – of in dit geval de rolwagen – lang is, het vergt blijkbaar een mentaliteitswijziging en dat is per definitie een werk van lange adem. Die lange adem spaar ik (vooral) voor het leven buiten deze blog.

Overigens, het gaat niet (helemaal) op de goegemeente te veroordelen voor het ongepast bejegenen van personen met een handicap. Het kostte mij immers zowat 25 jaar om mezelf niet te zien als “de gehandicapte”, maar als een “man/burger met een handicap”. Een kleine nuance, maar een wereld van verschil, geloof me! Ik wil dus best aannemen dat wanneer mensen me occasioneel tegen het lijf lopen in eerste instantie hun toevlucht nemen tot stereotype vooroordelen. Het zij je vergeven, zelfs! Het mag alleen niet blijven duren.

Het moge intussen duidelijk zijn dat in deze kolommen niet zo zeer de gehandicapte spreekt, maar eerder de man, de burger, de echtgenoot, de consument, de humorist, de lezer, de kiezer, de kankeraar, de bewonderaar, de liefhebber, de hobbyist.
Moge het in die optiek ook duidelijk zijn dat de mening van een gehandicapte zich niet enkel hoeft te beperken tot een mening over “zielig-want-ziek-zijn-hopelijk-snel-beter-worden en hier-is-het-bulletin-met-de-laatste-nieuwe-vastgestelde-kwaaltjes over dit-en-dat-niet-kunnen-doen tot en met was-ik-toch-maar-nooit-geboren.”

Dat bloggen is op zich al een aanrader. Want eerder dan lezers te laten zien wie je bent, kan je je met je blog concentreren op hoe je wil dat lezers je zien. In een betrekkelijke rust en anonimiteit kan je bepaalde aspecten van je persoonlijkheid extra in de verf zetten, andere bewust op de achtergrond laten.

Nooit gedacht dat zulks mij zoveel zou bijbrengen in mijn leven van alledag: ik word een beter (want rustiger) medemens en dito burger. Dingen van je af schrijven, heet zoiets zeker?
Deze blog is eerder geplaatst op  http://handikri.blogspot.com/ door Sharp Ben

Topics: Bloggen, Even wat anders, Gastblogs | 2 Comments »


« Previous Entries